POLSKI PONIŻEJ
Stop Looking at What’s Not Working — Get Your Energy Back
Become the Source of Creation
Let me start by saying this: I used to be a professional “what’s-not-working” observer.
If there was something to analyze, criticize, optimize or fix — I was on it. Like a bloodhound of dysfunction. I could smell what wasn’t working in myself, in others, in the relationship, in the kitchen, in the universe. It was a full-time job.
And I was exhausted.
Then I started a practice: watching where my attention goes.
After reading a book called Self-Observation by Red Hawk, I decided to try this experiment:
What if I didn’t try to change anything, fix anything, or understand anything — but simply noticed where my attention was?
You can imagine my surprise when I realized that most of the time my attention was gone. Completely hijacked. I could think about something for twenty minutes — a comment, a memory, an imagined conversation — without even realizing I was thinking. It was like being kidnapped by my own mind.
When I finally “woke up,” I started bringing my attention back home — through the body.
Breath. Touch. The sound of wind in the trees. The color of the curtain in front of me.
My inner voice went, “Wait… I’m here? Like actually here?”
That’s how it began — one small moment of presence at a time.
And then, I joined a Gremlin Transformation Space — a group for women exploring our underworld, specifically the hatred toward men. (Yes, that’s a thing. And yes, it was intense.)
I discovered that I had a whole industrial machinery running inside me, powered by resentment.
I was constantly scanning men:
What they do. What they don’t do. What they should do. And if they didn’t do what they should — oh, I had plans for that too. It was like having a 24/7 internal surveillance system with no off switch. And all that energy — my precious, radiant life force — was going into mental PowerPoint presentations about what’s wrong with men, the world, and occasionally, the dishwasher.
I thought I needed to keep my attention on men to “help” them, to “change” them — because if they changed, I could finally relax. Translation: I wanted to control reality because I didn’t trust life. I believed that if they changed, I could relax.
Beautiful loop. The perfect design for endless low-drama. My Gremlin was thriving. I, however, was not.
After a full-blown Gremlin episode — making my partner wrong, performing superior wisdom with “brilliant distinctions,” pretending to be the adult — I’d wake up the next day like I’d been hit by a truck.
Zero energy. Heavy. Drained.
I used to tell myself, “I must be tired because I didn’t sleep enough.” Now I know better: I was tired because I was leaking energy all over the place. Putting my attention on what’s not working is like trying to water a plant by pouring water into the air around it. All the effort — no nourishment.
And then came the breakthrough moment. In one of our women’s spaces, we discovered that we are the fountain. Not metaphorically. Energetically. We are the source of life itself. So when a man drinks from the fountain, what’s the problem? The fountain doesn’t say, “Hey! Stop drinking from me!”
It just flows. Because that’s what fountains do. That realization cracked something open in me.
All the Gremlin reasoning collapsed — the “men use women” story was gone.
The story shifted from I’m being drained to I’m the source. And when I became the source, I stop waiting. Instead of scanning the world for what’s wrong, I connect to what wants to be created.
Instead of waiting for someone to do it better, I follow my own impulse.
If I want to have a conversation — I start it.
If I want to move — I move.
If I want love — I am it.
When I put my attention back on what I want, my energy returns to me.
I don’t lose it in other people’s projections or stories. I don’t leak it through blame or overthinking. I get to use it — to create, to love, to live. Now I see how often I used to abandon myself by waiting. Waiting for others to get it. Waiting for permission. Waiting for the right time. Waiting until I didn’t feel scared. And that waiting was killing my aliveness.
And all that energy that used to go toward judging, fixing, or controlling others?
It’s back. It’s mine again.
It’s a massive amount of life force.
Fear of incompetence
In my discovery journey I asked myself – if I can have so much energy just by not looking at what’s not working, then what is the real reason to let my gremlin keep doing it?
It’s fear of incompetence.
Every time something doesn’t work for me, it means a part of me wants to create something else. But right there, in that mysterious gap between what is and what could be, fear shows up — the good old “I don’t know how” kind of fear. And instead of feeling that fear, it is easier to choose the familiar detours: blaming, criticizing, withdrawing, overanalyzing, or performing one of many well-practiced Gremlin survival dances.
It’s easier to complain than to stand in the unknown. It’s easier to stay busy fixing others than to face the raw truth that I don’t yet know how to create what I want and to stay in the scary unknown.
Every time I take the Gremlin’s invitation — to stay small, to stay safe — I trade my aliveness for comfort. Because that’s what the Box and the Gremlin are really trying to do: keep everything familiar. Keep me from expanding, from changing, from stepping into the wild, creative intelligence of the unknown.
And yet, that’s exactly where life — real life — begins. That’s a moment when I can give birth to a new creation, instead of repeating old pattern.
So I started watching myself — especially in my relationship with my partner. The moments where my yes flows easily, the ones where old resistances used to live, and the precise second when my Gremlin wakes up and starts making internal speeches about how he should definitely be doing something differently.
And here’s what I noticed: my Gremlin gets active when I wait too long — when I hesitate instead of following my impulse to say what I want or do what feels alive. I let something important for me slide, and then I end up sulking like a disappointed goddess.
But when I stay — when I let myself actually feel the fear of not knowing how to connect or how to create what I long for — something softens. Instead of turning against him or disappearing into noble silence, I stay present. I let the fear move through me. And from there, something different happens — an impulse to reach out, to speak, to create connection.
When I meet my fear instead of escaping it, I don’t need him to change anymore. I become the source. I create what I want because I want it. And all that energy that used to be trapped in resistance and blame? It comes rushing back — as life force, as clarity, as pure creative joy.
That’s where creation starts — not forcing life to fit into my plans, but reclaiming my energy from all the places I once scattered it. Each time I notice my Gremlin starting a blame-monologue or my mind rehearsing “what’s not working,” I can say, “Ah, there you are again — trying to keep me safe.” And then I choose differently. I come back to the present moment, to the pulse of life moving through me.
This is what it means, for me, to be the source of creation — to stop waiting for circumstances, people, or permission, and instead let my aliveness lead. From here, creation is not effort, it’s flow. It’s the dance between fear and possibility, between chaos and beauty. And the more I practice it, the more I realize: I never lost my energy — I had just left it behind in all the places I didn’t believe I could create.
The Liberation of De-Wounding
In the last session of the Gremlin Transformation Journey, I went through the de-wounding process — meaning I consciously left behind the identity of a Woman hurt by men, with all its threads of revenge, resentment, superiority, inferiority, and all the sneaky underworld games attached to it.
What a liberation.
Two days later, my partner and I stepped into a Sexuality Discovery Space for couples. Perfect timing — to meet my sexuality with my partner without the wounds leading the way.
On the first day, I felt so much fear of truly meeting him in the now that by the next morning, I wanted to run away. My nervous system screamed, “Too much! You can not handle all this energy.” But my curiosity whispered louder — stay. So I stayed.
I decided to become the Experimenter.
I packed my mind into a metaphorical suitcase — zipped it tight — so it wouldn’t interfere, and let my bodies (physical, emotional, energetic, archetypal) go through the washing machine. What a ride! The number of sensations and feelings flooding through me was enormous.
The space took me into many unknown places where I practiced surrendering — to Life, to Him, to my Fear.
Surrendering not as collapsing but as an active state of presence, where I can lean fully into life.
A huge moment of liberation came when I discovered the map of sexual desires — spontaneous desires and reactive desires. Spontaneous desire arises naturally, when arousal moves through the body on its own.
Reactive desire appears when I want to enter sexual sapce, but reactions come up — fear, tension, thoughts, resistance.
In that space, I discovered I could still choose.
I could let those reactions be excuses — my well-known avoidance patterns — or I could stay, feel them, and let them move through me until I came back to presence. When the stories fell away, when I stopped believing my mind’s explanations, my physical body began to relax. Then my natural impulses returned. Desires I didn’t even know existed began to surface. So much aliveness, curiosity, and possibility.
If I had stayed behind the wall of reactions, explaining that my body had a “no” to physical connection, I would never have met the spontaneous “yes” and the fire that was waiting underneath.
When I can see through the stories, that’s where my biggest power lives — in the now, and now, and now again. That’s when life becomes the real playground — a vast, living field of experiments where I can explore, feel, create, and play… for no reason other than to be fully alive.
Return to the Source
Looking back, I can see that for most of my life, I was searching for energy in all the wrong places.
In trying to understand others, fix the world, improve relationships, and fit into the idea of how things “should” be. I didn’t realize that every one of those attempts was a small leak of life — that every analysis, every criticism, every “I’m not ready yet” was another drop of energy escaping into emptiness.
It wasn’t until I began watching where my attention goes that something truly shifted.
I began retrieving myself from the places where I had given my power away — to emotional fear, to expectations, to shame, to drama.
And with every drop of attention I reclaimed, more life began to flow back in. Now I know that the energy I was searching for never actually left me. I had simply scattered it, trying to control what I was afraid of.
And fear — that ancient companion of incompetence — was never the enemy. It was the doorway.
Every time I had the courage to walk through it, something larger waited on the other side: a new possibility, a new way of loving, a new version of me.
I’ve come to understand that being the Source doesn’t mean I always know what to do.
It actually means I’m willing not to know. That I can stay in connection with the unknown, with chaos, with discomfort, with the vastness of life that doesn’t need to be organized.
It’s the place where I stop defending myself from the world and start dancing with it.
When I no longer look for who’s to blame, when I stop trying to change people or reality — that’s when I finally am. And from that place, creation happens naturally.
Przestań patrzeć na to, co nie działa — i odzyskaj swoją energię
Stań się źródłem kreacji
Zacznijmy od tego: kiedyś byłam profesjonalną obserwatorką „tego, co nie działa”.
Jeśli tylko było coś do przeanalizowania, naprawienia, zoptymalizowania — byłam gotowa. Jak pies gończy tropiący niedoskonałości. Czułam, co nie działa – we mnie, w innych, w relacji, w kuchni, w całym wszechświecie. To była pełnoetatowa praca.
I byłam wykończona.
Wtedy zaczęłam praktykę obserwowania, dokąd idzie moja uwaga.
Po przeczytaniu książki Samoobserwacja Red Hawka postanowiłam spróbować eksperymentu:
A co, jeśli niczego nie będę próbowała zmieniać, naprawiać ani rozumieć — tylko zauważę, gdzie kieruje się moja uwaga?
Możesz sobie wyobrazić moje zdziwienie, gdy odkryłam, że przez większość czasu… mojej uwagi po prostu nie ma. Potrafiłam przez dwadzieścia minut myśleć o jakimś komentarzu, wspomnieniu, wyobrażonej rozmowie — nawet nie wiedząc, że to robię. Jakbym była porwana przez własny umysł.
Kiedy w końcu się „obudziłam”, zaczęłam sprowadzać uwagę z powrotem do siebie — przez ciało.
Oddech. Dotyk. Dźwięk wiatru w drzewach. Kolor zasłony przede mną.
Mój wewnętrzny głos mówił: „Zaraz… ja naprawdę tu jestem?”
Tak to się zaczęło — jedno małe przebudzenie w każdej chwili.
Potem dołączyłam do Treningu Transformacji Gremlina — grupy kobiet badających nasz podziemny świat, szczególnie nienawiść do mężczyzn. (Tak, to istnieje. I tak, było intensywnie.) Odkryłam w sobie całą fabrykę napędzaną urazą. Nieustannie skanowałam mężczyzn:
Co robią. Czego nie robią. Co powinni robić. A jeśli tego nie robili — miałam już plan awaryjny.
Jakby w mojej głowie działał 24-godzinny system monitoringu bez przycisku „wyłącz”.
A cała ta energia — moja życiowa siła — szła na wewnętrzne prezentacje o tym, co nie działa w mężczyznach, w świecie i (czasami) w zmywarce.
Myślałam, że muszę trzymać uwagę na mężczyznach, żeby im „pomóc”, żeby „się zmienili” — bo jeśli się zmienią, ja wreszcie odpocznę.
Tłumaczenie: chciałam kontrolować rzeczywistość, bo nie ufałam Życiu. Wierzyłam, że jak oni się zmienią, wtedy ja poczuję spokój. Doskonały projekt na wieczne utknięcie w dramacie.
Mój Gremlin był w siódmym niebie. Ja — niekoniecznie.
Po każdej takiej gremlinowej sesji – udowadnianiu partnerowi, że nie ma racji, błyszczeniu „mądrymi dystynkcjami”, udawaniu dorosłej – budziłam się następnego dnia jak po potrąceniu ciężarówką.
Zero energii. Ciężko. Pusto. Kiedyś mówiłam sobie: „Pewnie się nie wyspałam.” Teraz wiem, że to nie brak snu, tylko wyciekanie energii wszędzie tam, gdzie moja uwaga leciała w eter. Skupianie się na tym, co nie działa, jest jak podlewanie rośliny, wlewając wodę w powietrze wokół niej. Dużo wysiłku, żadnego efektu.
Potem nastąpił przełom.
W jednej z kobiecych przestrzeni odkryłyśmy, że my jesteśmy źródłem.
Nie metaforycznie. Energetycznie. Jesteśmy samym źródłem Życia. Więc jeśli mężczyzna pije ze źródła — w czym problem? Źródło nie mówi: „Hej! Przestań ze mnie pić!” Źródło po prostu płynie. Bo to jego natura.
To odkrycie rozpuściło we mnie coś głęboko. Cała narracja o „mężczyźni wykorzystują kobiety” po prostu się rozpadła. Historia zmieniła się z „oni mnie wysysają” na „ja jestem źródłem”. I kiedy stałam się źródłem, przestałam czekać. Zamiast skanować świat w poszukiwaniu tego, co nie działa — zaczęłam łączyć się z tym, co chce być stworzone.
Zamiast czekać, aż ktoś zrobi to lepiej, zaczęłam podążać za własnym impulsem.
Jeśli chcę rozmowy — zaczynam ją.
Jeśli chcę się poruszyć — ruszam się.
Jeśli chcę miłości — staję się nią.
Kiedy kieruję uwagę na to, czego chcę, energia wraca do mnie. Nie tracę jej na projekcje innych. Nie wyciekam przez obwinianie czy nadmierne analizowanie. Używam jej — do tworzenia, kochania, życia.
Teraz widzę, jak często porzucałam siebie, czekając. Czekając, aż inni „zrozumieją”. Czekając na pozwolenie. Na właściwy moment. Na to, aż przestanę się bać. A to czekanie zabijało moją żywotność.
I cała ta energia, która kiedyś szła w osądzanie, naprawianie i kontrolowanie innych — wróciła.
Jest moja.
Ogromna ilość siły życiowej.
Strach przed niekompetencją
Zapytałam siebie: jeśli mogę mieć tak dużo energii tylko dlatego, że przestaję patrzeć na to, co nie działa, to dlaczego wciąż pozwalam mojemu Gremlinowi to robić?
Odpowiedź: strach przed niekompetencją.
Za każdym razem, gdy coś „nie działa”, to znak, że jakaś część mnie chce stworzyć coś nowego.
A w tej szczelinie między „tym, co jest” a „tym, co może być” pojawia się strach — ten stary, znajomy „nie wiem jak”. I zamiast poczuć ten strach, wybieram znane ścieżki: obwinianie, krytykę, wycofanie, analizowanie, perfekcyjne strategie przetrwania.
Łatwiej narzekać, niż stanąć w nieznanym. Łatwiej naprawiać innych, niż przyznać, że nie wiem jeszcze, jak stworzyć to, czego pragnę. Każda taka decyzja to wymiana żywotności na komfort. Bo właśnie to robią Gremlin i Box: chcą, żeby wszystko zostało po staremu. Nie pozwalają na ekspansję, zmianę, zanurzenie się w dziką, kreatywną inteligencję Nieznanego. A przecież właśnie tam zaczyna się Życie.
To moment, w którym mogę urodzić coś nowego, zamiast powtarzać stare wzorce.
Zaczęłam więc obserwować siebie — szczególnie w relacji z moim partnerem.
Moment, w którym moje „tak” płynie swobodnie. Miejsca, gdzie dawniej były opory. I te momenty, gdy mój Gremlin się budzi i zaczyna wygłaszać w głowie przemówienia o tym, co on „powinien był” zrobić.
Zauważyłam, że Gremlin aktywuje się, gdy za długo czekam — gdy waham się, zamiast pójść za impulsem, by powiedzieć, co chcę, albo zrobić to, co mnie woła. Odkładam coś ważnego dla mnie — i potem zamieniam się w rozczarowaną boginię. Ale kiedy zostaję — kiedy pozwalam sobie poczuć strach, że nie wiem, jak się zbliżyć czy jak stworzyć to, czego pragnę — coś się rozluźnia. Zamiast odwracać się od niego albo chować w milczeniu, zostaję obecna. Pozwalam, by strach przepłynął przez moje ciało.
I wtedy pojawia się coś nowego — impuls, by mówić, by sięgnąć, by stworzyć połączenie. Kiedy spotykam mój strach, zamiast od niego uciekać, nie potrzebuję już, żeby on się zmienił. Staję się źródłem. Tworzę to, czego chcę, bo tego chcę. A cała energia, która kiedyś była uwięziona w oporze i winie — wraca jako siła życiowa, klarowność, czysta radość tworzenia.
To właśnie tam zaczyna się kreacja — nie w próbach dopasowania życia do moich planów, ale w odzyskaniu energii z miejsc, w których ją porzuciłam. Za każdym razem, gdy słyszę, jak mój Gremlin zaczyna monolog o winie czy narzekaniu, mogę powiedzieć: „O, znowu próbujesz mnie chronić.”
I wybieram inaczej. Wracam do teraźniejszości, do pulsu życia, który płynie przeze mnie.
Dla mnie to właśnie znaczy być źródłem kreacji — przestać czekać na okoliczności, ludzi czy pozwolenie i pozwolić, by prowadziła mnie moja żywotność. Z tego miejsca kreacja nie jest wysiłkiem — jest przepływem.
To taniec między strachem a możliwością, chaosem a pięknem.
I im więcej tego praktykuję, tym bardziej widzę: nigdy nie straciłam swojej energii.
Po prostu zostawiłam ją w miejscach, w których nie wierzyłam, że potrafię tworzyć.
Wyzwolenie przez od-ranienie
W ostatniej sesji Transformacji Gremlina przeszłam proces de-woundingu (od-ranienia) — świadomie zostawiłam za sobą tożsamość Kobiety zranionej przez mężczyzn, wraz z całą siecią zemsty, urazy, wyższości, niższości i innych podziemnych gier.
Jakie to było wyzwolenie. Dwa dni później razem z partnerem weszliśmy do przestrzeni Odkrywania Seksualności dla par.
Idealny moment — by spotkać się w seksualności bez prowadzenia przez rany.
Pierwszego dnia czułam tak dużo strachu przed prawdziwym spotkaniem z nim, że następnego ranka chciałam uciec. Mój układ nerwowy krzyczał: „Za dużo! Nie udźwigniesz tego!” Ale ciekawość szeptała głośniej: Zostań.
Więc zostałam.
Zdecydowałam, że będę Eksperymentatorką.
Spakowałam swój umysł do metaforycznej walizki i pozwoliłam moim ciałom — fizycznemu, emocjonalnemu, energetycznemu i archetypowemu — przejść przez pralkę życia.
Co za jazda! Ilość doznań, uczuć i ruchu energii była ogromna. Przestrzeń zabrała mnie w wiele nieznanych miejsc, gdzie praktykowałam poddanie się — Życiu, Jemu, Mojemu Strachowi.
Poddanie się nie jako rezygnację, ale jako aktywny stan obecności, w którym mogę całkowicie oprzeć się na Życiu.
Ogromnym momentem wyzwolenia było odkrycie mapy pragnień seksualnych: spontanicznych i reaktywnych. Spontaniczne pragnienie pojawia się naturalnie, gdy pobudzenie płynie przez ciało samo z siebie. Reaktywne pragnienie przychodzi, gdy chcę wejść w przestrzeń intymności, ale pojawiają się reakcje — strach, napięcie, myśli, opór.
W tej przestrzeni odkryłam, że wciąż mam wybór. Mogę używać tych reakcji jako wymówki — znanych strategii unikania — albo mogę zostać. Czuć je. Pozwolić im się poruszyć, aż wrócę do obecności.
Kiedy historie odpadają, a ja przestaję wierzyć własnym wyjaśnieniom, ciało zaczyna się rozluźniać.
I wtedy wracają naturalne impulsy. Pragnienia, o których nawet nie wiedziałam, że istnieją.
Tak dużo życia, ciekawości, możliwości. Gdybym została za ścianą reakcji, tłumacząc sobie, że „moje ciało ma teraz nie”, nigdy nie spotkałabym spontanicznego „tak” i ognia, który czekał pod spodem.
Kiedy widzę przez historie — tam właśnie żyje moja największa moc. W teraz, i teraz, i teraz znowu.
Wtedy życie staje się prawdziwym placem zabaw — ogromnym, żywym polem eksperymentów, gdzie mogę odkrywać, czuć, tworzyć i bawić się…
Bez powodu. Po prostu dlatego, że żyję.
Powrót do Źródła
Kiedy patrzę wstecz, widzę, że przez większość życia szukałam energii tam, gdzie jej nie było.
W próbach zrozumienia innych, naprawienia świata, ulepszenia relacji, dopasowania się do wizji tego, jak „powinno być”. Nie wiedziałam, że każda taka próba to mały wyciek życia — że każda analiza, każda krytyka, każde „jeszcze nie jestem gotowa” to maleńka kropla energii, która ucieka w pustkę.
Dopiero kiedy zaczęłam zwracać uwagę na to, gdzie jest moja uwaga, coś zaczęło się zmieniać.
Nie przez nagłe oświecenie, ale przez powrót. Krok po kroku, oddech po oddechu, czucie po czuciu.
Zaczęłam odzyskiwać siebie z miejsc, gdzie oddałam się lękowi, oczekiwaniom, wstydowi i dramatom.
Z każdą kroplą odzyskanej uwagi wraca życie. Dziś wiem, że energia, której tak bardzo szukałam, nigdy mnie nie opuściła. Po prostu rozproszyłam ją, próbując kontrolować to, czego się bałam. A strach — ten odwieczny przyjaciel niekompetencji — nie był moim wrogiem. Był bramą.
Za każdym razem, gdy miałam odwagę przez nią przejść, po drugiej stronie czekało coś większego: nowa możliwość, nowy sposób kochania, nowa ja.
Zrozumiałam też, że bycie Źródłem nie oznacza, że zawsze wiem, co robić. Wręcz przeciwnie — oznacza, że jestem gotowa nie wiedzieć. Że mogę być w kontakcie z nieznanym, z chaosem, z niewygodą, z ogromem życia, który nie potrzebuje być uporządkowany. Kiedy nie szukam już winnych, kiedy nie próbuję zmieniać ludzi ani rzeczywistości — wtedy wreszcie jestem.
I z tego miejsca rodzi się kreacja.
Dodaj komentarz